Lief,
Ik kan me niet voorstellen dat het al weer 2 jaar geleden is.
En drie jaar geleden dat we trouwden, het voelt als gisteren. En ik (met mijn geheugen….) herrinner me nog alles, elk moment van ons trouwen, jouw overlijden, het staat in mijn geheugen gegrift. En hoewel ik "ze" nooit geloofde is het toch waar de pijn wordt minder, maar het gemis blijft, daar doet geen nieuwe vriendin iets aan af. Maargoed ik wilde je even laten weten dat ik aan je denk en van je houd. KUS…..

p.s. Ik heb je vandaag een mooi boeket gebracht, speciaal laten maken.  En aan de lelies te zien waren je ouders ook geweest.

Lief, je zou nu 39 jaar geworden zijn, nog immer jong.
Natuurlijk wist ik dat al, maar toen ik vanmiddag bij je graf stond drong het even wat beter tot me door. Ben net terug uit Thailand, voelde me daar, zo nu en dan alleen, zo zonder jou. Ik weet zeker dat je het prachtig gevonden zou hebben maar ook wist ik dat dit soort vakanties voor jou vanwege je conditie al niet meer weggelegd waren. Heb in Thailand besloten dat ik je daarom voortaan in gedachten steeds meeneem en je zo uit de tweede hand de wereld laten zien. Beschouw dat maar als mijn cadeau voor jou. Ik schenk je mijn ogen om de wereld te bekijken. Deed me denken aan het nummer van Frans Halsema die we beide zo prachtig vonden… 

Zij verstaat de kunst van bij me horen
In mijn lichaam heeft ze plaats gemaakt voor twee
In mijn ogen woont ze, in mijn oren
Ze hoort en ziet mijn hele leven met me mee
Soms begint ze in mijn hart te zingen
Waar het nacht wordt heeft ze lichtjes aangedaan
En door haar weet ik dan door te dringen
Tot de onvermoede schat van ons bestaan
Zo alleen maar wil ik verder leven
Schuilend bij elkaar

En als ik oud moet worden, dan alleen met haar
Zij is meer dan deze woorden zeggen
In mijn lichaam heeft ze plaats gemaakt voor twee
Maar wie weet een wonder uit te leggen
En een wonder draag ik met me mee

Lief ,ik mis je en hou van je voor altijd….  Liefs…

P.S. ik was vandaag niet de enige die bij je is geweest, Ik ben blij en dankbaar dat je meer bezoek krijgt dan alleen mij.

Ik mis je, dat is alles.
Maar alles, is zoveel.

I carry your heart with me

I carry it in my heart
I am never without it
anywhere I go you go, my dear
and whatever is done
by only me is your doing, my darling

I fear no fate
for you are my fate, my sweet
I want no world
for beautiful you are my world, my true
and it’s you are whatever a moon has always meant
and whatever a sun will always sing is you

here is the deepest secret nobody knows
here is the root of the root
and the bud of the bud
and the sky of the sky
of a tree called life
which grows higher than the soul can hope or mind can hide
and this is the wonder that’s keeping the stars apart

I carry your heart
I carry it in my heart

E.E. Cummings

Het is nu bijna een jaar geleden. Alleen voelt het niet zo, het is meer vorige week of gister. Ik mis der zo verschrikkelijk, en ook weer niet, want ze is nog elke dag elk uur bij me. In kleine dingen: het konijn dat me verschrikt aankijkt vanuit het park als ik de deur open doe terwijl ik naar mijn werk ga, het ruisen van het groen en de bomen in de wind. de warmte van de zon op mijn huid, Een glimlach van een toevallige voorbijganger. In al die zaken voel ik haar aanwezigheid en krijg ik eigenlijk niet de kans om haar echt te missen. En toch is ook haar afwezigheid zo voelbaar, Er klinken geen muizestapjes meer wanneer ik thuiskom en Eva me tegemoet trippelde, geen warme hand onder mijn oor als ik mijn hoofd op het kussen neerlegde, geen armen om me heengeslagen terwijl ik stond af te wassen, geen warme hand op mijn been als we weer eens met de auto onderweg waren.

Op haar verjaardag heb ik haar een bosje bloemen gebracht.
Op onze trouwdag krijgt ze natuurlijk weer wat moois.
Maar haar sterfdag……..  Ik weet het nog niet, Ik denk dat ik er dan niet alleen heen wil….

Waarom liggen die dagen dan ook zo verdomd dicht op elkaar………
Is deze pijn de prijs van liefde?

Lief, ik mis je zo!!

Ik heb pas geleden een collega gesproken die ik al heel lang niet gesproken had.
Daardoor heeft hij het verlies van Eva niet meegekregen.

Daarna hebben we best een tijdje zitten praten, dit lukt steeds vaker zonder tranen, hoewel dat erg wisselt. Maar het voelde goed. Nu vond ik bij de reacties een mooie tekst die hij hier achterliet, deze tekst beschrijft precies hoe ik mij 80% van de tijd voel en daarom wilde ik hem hier neerzetten.

Bedankt Marcel.

Je denk misschien
dat je wat moet zeggen
je denk misschien
dat je me moet opvrolijken
je wilt me misschien weer
zien lachen
en genieten
je denkt misschien dat je me moet
troosten
en adviseren
Wat ik vraag is dit:
wil je nog eens
en nog eens
luisteren naar mijn verhaal
naar wat ik voel en denk
Je hoeft alleen maar stil te zijn,
mij aan te kijken
mij tijd te geven
Je hoeft mijn verdriet
zelfs niet te begrijpen
maar als het kan
slechts te aanvaarden
zoals het voor mij voelt
Je luisterend aanwezig zijn
zal mijn dag anders maken

Marius van de Berg

De maan verschijnt
en jij komt op bezoek
in mijn herinnering
Je zwijgt en lacht
Verzacht de pijn voor even
Totdat ik weer ontwaak
Met niets,Alleen
De tijd heeft spijt dat hij zich heeft vergist
Zelfs de wind huilt van pijn, heeft jou gemist
De maan verdwijnt
Laat mij met lege handen
De nacht,ze neemt je mee
En laat mij
Alleen

Ik hou van jou
Met heel mxe2x80x99n hart en ziel hou ik van jou
Langs de zon en maan tot aan het ochtendauw
Ik hou nog steeds van jou

en ik mis je zo

In de stilte van de nacht, denk ik aan jou
Ik denk je te zien staan, maar jij bent gegaan
En kijk ik dan omhoog, naar al die mooie sterren
Dan denk ik jouw lichtje nog te zien, van verre…
Dan blijf ik nog wat dralen, want ik zie xc3xa9xc3xa9n ster stralen
Een straal valt op mij, je bent toch nog dichtbij

Ik zit alleen, ineengedoken,
ik ben een schaduw van de man die ik ooit was.
M’n hoofd is leeg, mijn hart gebroken,
en m’n handen houden jou nog altijd vast

En er gaat nooit een dag voorbij,
dat ik jou niet meer voel,
of dat ik jou niet meer mis.
En het bed is te koud voor mij,
wanneer het niet door jou beslapen is.

Dit warme huis, wordt alsmaar killer
tot de tijd je laatste sporen heeft gewist.

Ik schreeuw je naam en sluit m’n ogen,
wacht op antwoord, ook al heeft het weinig zin.
‘k blijf geloven, dat jij m’n stem hoort,
ook al is het tegen beter weten in.

En er gaat nooit een dag voorbij,
dat ik jou niet meer voel,
of dat ik jou niet meer mis.
En het bed is te koud voor mij,
wanneer het niet door jou beslapen is.

Ons mooie huis wordt alsmaar stiller
tot er niets meer van je stem te horen is.

Oh, m’n hart is verbrijzeld, m’n droom gegijzeld
door de eenzaamheid.
Je stem wordt steeds trager, je beeld steeds vager
Oh, ik wil je nog niet kwijt.

En er gaat nooit een dag voorbij,
dat ik jou niet meer voel,
en dat ik jou niet meer mis.
En het bed is te koud voor mij,
wanneer het niet door jou beslapen is.

Dit grote huis wordt alsmaar leger
omdat alles zonder jou zo zinloos is.

Zo leeg en zinloos …

Marco Borsato

Ik weet dat het niet mag maar het nummer is HIER te downloaden